زهر مورچه آتشین, گزینه جدید درمانی برای بیماری پسوریازیس

50
0
اشتراک گذاری :
fireant_face_1600-1400x400

تحقیقات نشان می‌دهد که ترکیبات به‌دست‌آمده از زهر مورچه آتشین می‌تواند در مدل موش پسوریازیس، ضخیم شدن و التهاب پوست را کاهش دهد

 

فراشفا: این یافته‌ها که در مجله Scientific Reports منتشر شد، احتمالاً می‌تواند منتهی به درمان‌های جدید پسوریازیس، یک بیماری پوستی خود ایمنی شایع، شود. هم‌اکنون، استروئیدهای موضعی، معمول‌ترین درمان برای پسوریازیس خفیف تا متوسط است،‌اما آن‌ها اثرات جانبی مانند نازک شدن پوست و کبود شدگی آسان پوست را دارند.

سلنوپسین ها (Solenopsins) ترکیبات تشکیل‌دهنده سمی اصلی سم مورچه آتشین است. آن‌ها ازلحاظ شیمیایی شبیه سرامید‌ها (ceramides) هستند که مولکول‌های چربی مانند ضروری برای حفظ نقش محافظت‌کنندگی پوست است. سرامیدها در بسیاری از محصولات مراقبت از پوست استفاده می‌شود.

جک آربیسر، نویسنده اصلی و استاد پوست‌شناسی در مدرسه پزشکی دانشگاه اموری (Emory) می‌گوید که سرامیدها می‌توانند به‌صورت شمشیری دو لبه عمل کنند. در برخی شرایط، سلول‌ها می‌توانند آن‌ها را به S1P (اسفینگوسین – ۱- فسفات)، مولکولی التهاب زا،‌ تبدیل کنند.

آربیسر و همکارانش دو ماده شبه سلنوپسین ساختند که مانند سرامیدها ست اما قابل‌تجزیه به S1P نیست. سپس آن‌ها را در مدل موش پسوریازیس آزمایش کردند و این ترکیبات را در کرم یک درصد به مدت ۲۸ روز استفاده کردند.

موش‌های درمان شده با شبه سلنوپسین ها کاهش‌هایی را در ضخامت پوست در مقایسه با موش‌های کنترل نشان دادند (حدود ۳۰ درصد). همچنین در موش‌های درمان شده، سلول‌های ایمنی کمتری به پوست رسوخ پیدا کرده بودند (حدود ۵۰ درصد). این ترکیبات زمانی که در کشت بر روی سلول‌های ایمنی استفاده شد، تولید سیگنال التهابی IL-22 سلول‌ها را کاهش و تولید IL-12 ضدالتهابی را افزایش داد.

آربیسر می‌گوید:‌«فکر می‌کنیم که شبه سلنوپسین ها به بازیابی کامل نقش محافظت‌کنندگی در پوست کمک می‌کنند. نرم‌کننده‌ها می‌توانند پوست دچار پسوریازیس را تسکین دهند، اما برای بازیابی حفاظت کنندگی کافی نیستند.»

این دانشمندان همچنین نحوه تغییر الگوهای فعالیت ژن در پوست موش‌ها پس از درمان را بررسی کردند. کاربرد شبه سلنوپسین، ژن‌هایی را که با درمان‌های فعلی مانند استروئیدها و نور فرابنفش روشن می‌شوند، خاموش کرد.

آربیستر گفت: «این امر ممکن است جبران‌کننده و مکانیسم مقاومت در برابر درمان ضد پسوریازیس باشد و حاکی از آن است که ترکیبات سلنوپسین را می‌توان در ترکیب با رویکردهای موجود استفاده کرد.»

آزمایشگاه او قبلا نشان داده است که سلنوپسین، مهارکننده رشد رگ خون و دارای امکان بالقوه به‌عنوان عامل ضدسرطان است. سمیت سیستمیک مشتقات سلنوپسین آزمایش نشده است، اما آربیستر می‌گوید که سمیت سیستمیک ضرورتاً مانع استفاده از آن در بیماری‌های پوست نمی‌شود و به نمونه استعمال خارجی سم بوتولینوم اشاره می‌کند.

این پروژه به‌صورت همکاری با آزمایشگاه Nicole Ward در Case Western Reserve،‌که آزمایش بر روی موش‌ها انجام شد، بود. دانشگاه اموری و مرسر درخواست پتنت (امتیاز) برای مشتقات سلنوپسین را کرده‌اند.



مترجم: فریدون شیرمحمدلی

منبع:‌ futurity؛ ۲۹ سپتامبر ۲۰۱۷

اشتراک گذاری :

نظر شما