چرا طبیعت پیمایی، تمرینی عالی برای ذهن – بدن است؟

423
0
اشتراک گذاری :

فراشفا: در نگاه اول پیاده روی (walking) و طبیعت پیمایی یا پیاده روی در طبیعت (hiking) ممکن است دو کلمه برای شکل یکسانی از ورزش به نظر آید. کفش مورد استفاده و منظره محیط ممکن است متفاوت باشد، اما مکانیک پایین تنه به نظر یکسان می آید.

هر چند، برخلاف انتظار، این دو از اساس باهم متفاوت هستند. تحقیقات نشان می دهد که مفاصل، قلب و عضلات در طی طبیعت پیمایی در مقایسه با گردش تفریحی در اطراف محل مسکونی به طرق مختلفی عمل می کنند.

دانیل فریس، استاد مهندسی و زیست مکانیک در دانشگاه فلوریدا می گوید: «وقتی بر روی سطحی صاف راه می روید، بدنتان به نحو احسن کاری را که به دینامیک منفعل معروف است انجام می دهد.» گام راه رفتن تان مانند حرکت پاندولی است. او می گوید: «به علت انرژی گرانشی و جنبشی، اگر این حرکت پاندولی را شروع کنم، حرکت عقب و جلو آن برای مدت های طولانی بدون نیاز به وارد کردن انرژی بیشتر ادامه خواهد یافت.»

به مانند پاندول، پیاده روی بر روی زمینی صاف امکان می دهد با تلاشی اندک به حرکت ادامه دهید. فریس می گوید: « اما وقتی بر روی زمین ناهموار – مثل پاکوب های موجود در طبیعت، سواحل شنی یا دیگر سطوح طبیعی – راه می روید، این کار باعث انتقال انرژی زیادی می شود. ضربان قلب و سرعت سوخت و سازتان بالا می رود و کالری های بیشتری می سوزانید.»

فریس در مطالعه ای که در دانشگاه میشیگان انجام داد نشان داد که، درواقع، راه رفتن بر روی زمین ناهموار، میزان انرژی مصرفی بدن را در مقایسه با راه رفتن بر روی زمین صاف تا ۲۸% افزایش می دهد. در ضمن، شیب های متغیر زمین هنگام طبیعت پیمایی، این نوع راه رفتن را از پیاده روی بر روی زمین صاف متمایز می کند. مسیرهایی که به بالا، پایین و جانب می روند، نیازمند تغییرات جزئی در نحوه بلند و کوتاه شدن ماهیچه های پا هنگام انجام کار دارد و این تغییرات میزان انرژی مصرفی در خلال طبیعت پیمایی را افزایش می دهد.

اما فواید طبیعت پیمایی فراتر از سوزاندن کالری های اضافی است.

طبیعت پیمایی

افزایش دادن فعالیت این عضلات غالبا می تواند تعادل و ثبات را بهبود بخشد که این امر به محافظت در برابر افتادن شما کمک می کند. در ضمن، استفاده از این عضلات می تواند ریسک ناشی از  صدمات ایجاد شده بر اثر استفاده بیش از حد – مانند دردهای زانو یا مفصل ران را که ممکن است از ویژگی تکرار شونده پیاده روی یا دویدن بر روی سطح صاف حاصل شود، کاهش دهد.

البته، طبیعت پیمایی هم بدون ریسک نیست. اگر مراقب و دارای گام محکم نباشید، قدم های اشتباه می تواند موجب کشش بیش از حد رباط مچ، پیچ خوردن زانو یا حتی سکندری خوردن شود. به گفته فریس، درست به همانگونه که یک دونده یا وزنه بردار تازه کار با شروع تمرینی سخت و طولانی به دنبال مشکل می گردد، طبیعت پیماهای بی تجربه هم در صورتیکه بلافاصله طبیعت پیمایی طولانی و مسیری سنگی را در پیش بگیرند، ممکن است احتمال بیشتری داشته باشند که به خودشان آسیب بزنند. لازم است به آن عضلات پای کمتر استفاده شده زمان بدهید تا قوی شوند.

در همان حال که، زمین ناهموار شکل و فرم بدن تان را می سازد، مناظر، صداها و رایحه های طبیعت احتمالا شبیه به نوعی کیمیاگری در مغزتان عمل می کند. مطالعه ای که در سال ۲۰۱۵ در دانشگاه استانفورد انجام شد نشان داد که گذران وقت در محیط های طبیعی (در مقایسه با مکان های شهری شلوغ) فعالیت را در قسمتی از مغز آرام می کند که تحقیق آن را با بیماری روانی مرتبط دانسته است. همچنین به نظر می رسد گذران وقت در مادر طبیعت تمایل ذهن تان را به نشخوار ذهنی (ruminate) – واژه ای که روان شناسان برای الگوهای متمرکز بر خود و الگوهای منفی فکر که با اضطراب و افسردگی ارتباط دارد، به کار می برند – کاهش می دهد. گرِک براتمن، محقق در استانفورد و نویسنده مشترک این مطالعه می گوید: «شواهد رو به افزایشی هست که نشان می دهد، برای شهرنشین ها و حومه نشین ها، تجربه ی بودن در طبیعت، خُلق مثبت را افزایش و خُلق منفی را کاهش می دهد.»

تحقیقات بیشتری برای پشتیبانی از این فواید نیاز است. اما، براتمن می افزاید: «این فکر که طبیعت به وضعیت ذهنی مان کمک می کند به صدها، اگر نگوئیم هزاران سال، بر می گردد.»


نویسنده: مارکام هید  (Markham Heid)

مترجم: فریدون شیرمحمدلی

منبع: time؛ ۵ جولای ۲۰۱۷

اشتراک گذاری :

نظر شما